عسل شیرین کننده ای است که زنبورها از شهد گل تولید می کنند. براساس انجمن ملی عسل در امریکا، یک کندوی عسل تقریبا حاوی 60 هزار زنبور عسل بوده که برای تولید 453 گرم عسل از 2 میلیون گل شهد جمع آوری می کنند. در تمدن های باستان از عسل برای مصارف پزشکی و بیماری های مختلف استفاده می کردند.
مصرف یک قاشق غذاخوری عسل حاوی موادمغذی فراوانی بوده که شامل 17.3 گرم کربوهیدرات، مقداری پتاسیم و کلسیم و همچنین 64 کالری است. براساس دانشکده پزشکی دانشگاه هاروارد، نمایه گلیسمی عسل 55 می باشد که برای تاثیرگذاری بر قند خون جزو شاخص های متوسط دسته بندی شده است. مصرف عسل قندخون را به میزان قابل توجهی افزایش نمی دهد، درحالیکه نمایه گلیسمی شکر 100 بوده که باعث افزایش قندخون، کاهش انرژی و در نتیجه افزایش وزن می شود.
عسل حاوی آنتی اکسیدان هایی برای حفاظت از بدن در برابر آسیب های مخرب سموم و رادیکال های آزادی است که باعث پیشرفت بیماری هایی مانند سرطان و اختلالات قلبی-عروقی می شوند. عسل تیره محتوی آنتی اکسیدان های بیشتری دارد. آنتی اکسیدان های موجود درعسل خام نیز بیشتر از عسل فرآوری شده است.
جامعه پزشکی از عسل برای درمان جراحات استفاده می کنند. به طوریکه در کلینیک کودکان دانشگاه بن انگلیس، عسل برای درمان جراحات در بیماران نقص ایمنی کاربرد دارد. لازم به ذکر است که در بیماران نقص ایمنی زخم ها و جراحات به آهستگی و با تاخیر بهبود می یابند.
بوتولیسم به وجود آمده از مصرف عسل به کودکان زیر یک سال مربوط می شود. بوتولیسم نوعی مسمومیت شدید غذایی است که سالانه 110 نفر در ایالات متحده را تحت تاثیر قرار می دهد. باکتری به وجودآورنده ی بوتولیسم گاهی اوقات در عسل تکثیر می یابد. بوتولیسم نوزادان زمانی رخ میدهد که باکتری در روده رشد کرده و سم آزاد کند. اصولاً این بیماری تنها در کودکان زیر یک سال رخ میدهد، زیرا پس از آن سازوکارهای محافظتی رشد مییابند. همچنین آلرژی به عسل ممکن است در افرادی که سابقه آلرژی به گرده و زنبور عسل دارند نیز به وجود آید.
ترجمه شده از وب سایت: www.livestrong.com